domingo, 27 de abril de 2014

Dios eligió acompañarse con lo mejor de Bellcaire

 
Francesc Vilanova i Bayó
(Bellcaire, Gerona, 1968 - Hospital Quirón, Barcelona, 2014)
Futbolista y entrenador, paradigma del "seny" azulgrana
 
TITO VILANOVA
 
Tú, que conociste la gloria y el honor
balompédico sabiendo ser humilde como
técnico y jugador, abandonaste el podio
del fútbol sin rendirte ni decirnos adiós.
 
 
Tito Vilanova dirigiendo a los jóvenes valores del Barça
 
Víctima de la vileza del entrenador
de un equipo abyecto y todopoderoso
que sabe demasiado de árbitros tramposos
y lleno de extranjeros presume de español.
 
 
Tito consiguió el mejor arranque en la historia de la liga española con 13 victorias y un empate, 48 goles a favor y uno en contra en la temporada 2012/2013 dirigiendo al Fútbol Club Barcelona
 
Vástago del corazón del Bajo Ampurdán
formado en la filas del brioso Barça “B”,
fuiste una de las perlas que cultiva el filial.
 
 
Tito Vilanova y Pep Guardiola dando títulos al FC Barcelona
 
Retirado con las botas de la Gramanet
ganaste la Liga de los cien puntos triunfal.
Tú, blaugrana sencillo con gestos de marqués.
 
(Soneto escrito por Andrés González Déniz)
 
 
Todos sabemos que desde el Fútbol Club Barcelona se va directo al cielo, QOD ERAT DEMONSTRANDUM en el caso de nuestro Tito en concreto

viernes, 25 de abril de 2014

De quien dice que te liberes sin ley ni límite ni fin


 
Alexander Sosa Robin
(Las Palmas de Gran Canaria, 1993)
Cantautor de estilo "rap"
 
ÁLEX
 
La belleza te ha concedido ser partícipe
a ti, que desde tu gallarda altura miras
y nos compadeces. Es tanto lo que iluminas
con tus cabellos y desde tus ojos, que un príncipe
 
tendría celos por parecerse. ¿Cuál es el límite
de la hermosura física? ¿Qué se siente si la
alcanzas gracias al amor que se transmitían
tus padres al unirse? ¿De qué mundo sublime
 
 
"Estaba ya cansado de dejarme todo dentro y no sacar lo que he callado"
 
provienes? Cantas versos buscando la justicia,
te muestras rebelde como joven impaciente:
aún esperas poder encontrar la utopía.
 
Te he observado en tu grandeza adolescente
escuchando palabras que mi alma conmovían,
comprendiendo que la vida y el talento vuelven.
 
(Soneto escrito por Andrés González Déniz)
 
 
"Quieren esos cabrones verme vencer. No se hagan ilusiones. Yo sigo esperando, cantando cuánto me han dejado de lado, cuánta gente me ha juzgado. No tienen ni idea por la mierda que he pasado. Seguiré adelante, cueste lo que cueste: lo que no te mata te hace más fuerte"
(Alexander Sosa Robin)

jueves, 24 de abril de 2014

Sento che è l'ora di ascoltare un aria pura di te

 
 
Sasha Pivovarova interpretando a María Callas
en "La Bohème" de Giacomo Antonio Puccini
 
ARLETTE

Al escucharte comprendí
lo que por la exultante diva María Callas
tuvo que sentir Aristóteles Onassis.
Llegaste, apareciste, sola y triunfante.
Ni un ápice quedó al albur
del descontrol musical vocálico.

Iba a contemplar una actuación escolar
de la que creía que no aprendería nada,
pero tu voz lleva el éxtasis signado
en una garganta de oro.
¿Cómo haces fácil lo que para mí
es una imposibilidad metafísica?
 
 
María Callas
(Ana Maria Cecilia Sofia Kalogeropoúlou)
(Nueva York, 1923 - París, 1977)
La cantante de ópera más eminente del siglo XX
 
¿Cómo es que puedes cantar
alcanzando notas elevadas
sin aparente esfuerzo?
Te imagino interpretando canciones líricas
haciéndome llorar en una butaca.

Tu faz es una cornucopia de frutos exóticos:
mango, maracuyá, guayaba y arándano.
Eres como un hada que desciende
entre los mortales cuando quiere alumbrarnos.
 
(Poema escrito por Andrés González Déniz)
 
 
Ángela Gheorghiu
(Adjud, Rumanía, 1965)
Soprano lírica destacada en el repertorio de las óperas románticas
compuestas por Giacomo Puccini, Giuseppe Verdi y Vincenzo Bellini

miércoles, 23 de abril de 2014

Dios destella en la música y la belleza femenina

 
Alexandra Anna Daddario
(Nueva York, 1986)
Actriz y modelo
 
BELLA DA MORIRE
 
Nei film d'amore vince sempre il bene
e chi si lascia torna sempre insieme,
ma per noi due c'è un'altra fine adesso.
La folla tra i colombi che ci osserva,
il freddo i nostri aliti, la nebbia
e piangere, domenica mattina qui per te
che sei bella da morire, ragazzina, tu.
Sul tuo seno da rubare io non gioco più.
E sei bella da morire, tutto sembra un film
da girare troppo in fretta
con la fine sopra i tuoi blue jeans.
 
 
 
A sedici anni non si perde il cuore,
nemmeno quando provi a far l'amore
e tu con me hai vinto tutto quanto.
Di te rimane solo una maglietta
lasciata sopra il letto in tutta fretta
e ho pianto di domenica mattina qui per te,
che sei bella da morire, ragazzina, tu.
Sul tuo seno da rubare io non gioco più.
E sei bella da morire, tutto sembra un film
da girare troppo in fretta
con la fine sopra i tuoi blue jeans.
 
(Canción compuesta e interpretada por el grupo italiano
“Homo Sapiens” en el Festival de San Remo celebrado en 1977)
 
 
 
HERMOSA HASTA MORIR
 
En las películas de amor vence siempre el bien
y los que se alejan vuelven a estar juntos,
pero para nosotros no hay continuidad ahora.
La multitud que nos observa entre las palomas,
el frío de nuestro aliento, la niebla y el llanto
en esta mañana de domingo están aquí
por ti que eres bella hasta morir.
 
Muchacha, escúchame: a dormir entre tus senos
no voy a poder jugar nunca más.
Eres tan increíblemente hermosa
hasta el punto de que la vida contigo
me parecía una película
en la que todo giraba demasiado aprisa
con el final sobreimpresionado
sobre la tela de tus pantalones azules.
 
 
 
A los dieciséis años no se pierde el corazón,
ni siquiera cuando has probado
a hacer la guerra del amor
y tú conmigo triunfaste cuanto quisiste.
De ti me queda el recuerdo de una camiseta
abandonada sobre el lecho
cuando te marchaste a toda prisa.
Yo me quedé llorando un domingo al alba
por ti, que eras bella hasta matarme.
 
Tú, chiquilla, sobre cuyos senos no podré
jugar más a robarte besos y caricias,
eras bellísima hasta desear morir
después de haberte visto, tan preciosa
que contigo me parecía estar dentro
de una película vertiginosa
en la que todo daba vueltas muy deprisa,
pero el rótulo final del “THE END”
estaba cosido sobre tus blue jeans.
 
(Traducción de Andrés González Déniz)
 
 
El cuarteto sigue en activo aunque ahora como trío

martes, 22 de abril de 2014

Es el amor de los quince años el que nunca volverá

   
  
NON SI PUÒ MORIRE DENTRO
 
Se il nostro amore è
un altro fallimento,
non me la prenderò con te,
con lui o con il vento,
perché son stato io
a sollevarti il mento,
perché non ti comprai
e adesso non ti vendo.
 
Tu, bella e triste tu,
mi dicesti quanto ti lasciai:
"non si può morire dentro",
e morendo me ne andai.
 
Ora sono qui,
dopo un anno l' ho capito che
non si può morire dentro
e morivo senza te.
 
 
Julia Espín Pérez Colbrand
(Madrid, 1838 - 1906)
&
Gustavo Adolfo Bécquer
(Sevilla, 1836 - Madrid, 1870)
(Parque de la Quinta de la Fuente del Berro en Madrid)
 
Abbracciami anche tu
ci son troppe persone
sen io lo farei l' amore qui
alla stazione.
Ma non restare lì
a buttar via i minuti.
Il mondo, tu lo sai,
è degli innamorati.
 
Tu, chi nascondi tu,
se c' è un altro dillo pure qui
non si può morire dentro
e sorridersi così.
Anche senza te
bella sì ma triste non sarai,
non si può morire dentro
e restando morirei.
 
Un puntino tu,
la tua storia scrivere vorrei,
ma non si può morire dentro
e restando morirei.
 
(Canción compuesta e interpretada por Gianni Bella en 1976)
 
 
 
DE AMOR YA NO SE MUERE
 
Si acaso nuestro amor
de nuevo fracasara,
tú sabes que sería lo peor
que nos pasara.
Lo que hubo entre los dos
no se hizo en un momento:
a ti no te compré,
por eso no te vendo.
 
Tú, tristemente tú,
me dijiste cuando me alejé
que de amor ya no se muere,
mas muriendo me marché.
Pero estoy aquí,
tras un año he comprendido que,
si de amor ya no se muere,
yo sin ti no viviré.
 
 
 
Abrázame también,
no importa que nos vean.
Si sabes que me hace tanto bien,
quizás comprendas
que se han de aprovechar
todos los minutos,
después nos faltarán
si no vivimos juntos.
 
Tú, que me ocultas tú,
si otro amor tuvieras, dilo aquí.
Cómo cuesta confesarlo,
pues te veo sonreír.
No podrás mentir.
Tú tenías la razón, quizás.
Si de amor ya no se muere,
algo en mí se morirá.
Si me dejas tú,
nuestra historia tiene mal final.
Si de amor ya no se muere,
algo en mí se morirá.
 
(Versión en español cantada por Gianni Bella en 1976)
 
 
Gianni Bella
(Catania, Sicilia, 1947)
Cantautor inolvidable

lunes, 21 de abril de 2014

Quien intenta abrirse paso en la selva de la canción

 
Carlota Gómez Chacón
(Las Palmas de Gran Canaria, 1997)
 
CHARLOTTE RIOT

Has conocido, cautivante, las luces de los focos
saboreando en tus densos labios un anticipo
de las mudables mieles del éxito. Con el lirismo
de tu dulce voz, como en un guante de seda, somos

obedientes, esclavos y suplicantes silenciosos
a la espera de que tus canciones sean reinicio
porque nunca acabe el efecto de su hechizo.
Has tocado sobre el escenario para nosotros




las cuerdas de la guitarra mágica y los arpegios
de un canto incurable, imposible y luctuoso.
Desciende el telón al fondo y te transporta lejos

hasta que reapareces próxima en el jolgorio
de tu sonrisa radiante. Con el brillo del espejo
la cegadora luz del sol nos devuelves en tu rostro.

(Poema escrito por Andrés González Déniz)


El lugar reservado para los artistas que tienen valor

domingo, 20 de abril de 2014

En Barcelona hay un lugar donde quedarme a solas

 
La meravellosa ciutat de Barcelona il·luminada de nit
 
INNER GREAT CITY HEIGHTS
 
Ocurrió una noche perfumada y luminosa.
Nos bebimos hasta el amanecer el alcohol
de nuestros pocos años. Tú venías de Liverpool
para ver a los “Red Devils” en una eliminatoria
 
contra el Barcelona. Perdieron los hijos de Albión,
pero tampoco llegamos muy lejos tras la victoria.
La ciudad era una cadencia de luces y rosas
en la que nos bañábamos. Me invadió la obsesión
 
 
Celebració d'un títol futbolístic al Camp Nou
 
de sentir el tiempo con nosotros inmisericorde.
Transitamos el Parque Güell como en un edén árabe,
fuimos del brazo por la Diagonal besándonos hasta
 
alcanzar la Avenida de Gaudí. La luna abrióse
paso en una ventana de la fachada del ábside
antes del último adiós en la estación de Francia.
 
 
El inacabat projecte de parc dissenyat per Antoni Gaudí i Cornet
 
GRANS ALTURES INTERIORS
 
Va passar una nit perfumada i lluminosa.
Ens vam beure fins a la matinada l'alcohol
dels nostres pocs anys. Tu venies de Liverpool
per veure als "Red Devils" en una eliminatòria
 
contra el Barcelona. Van perdre els fills d'Albió,
però no vam arribar lluny després de la victoria.
La ciutat era una cadència de llums i roses
en què ens banyàvem. Em va envair l'obsessió
 
 
"The Holy Family"
Així és com els visitants de parla anglesa criden a aquesta església
 
de sentir el temps amb nosaltres sense pietat.
Transitem el Parc Güell com en un edèn àrab,
vam del braç per la Diagonal a la nit fins assolir
 
 l'Avinguda de Gaudí. La lluna es va obrir pas
en una finestra de la façana de l'absis
abans de l'últim adéu a l'estació de França.
 
(Poema y traducción escritos por Andrés González Déniz)
 
 
Panoràmica de Barcelona amb la estació de França al centre